فَاعْبُدْنِي وَ أَقِمِ الصَّلاةَ لِذِكْرِي ] « 1 » . پس چون به آن آتش رسيد ، ندا داده شد : اى موسى ! * به يقين اين منم پروردگار تو ، پس كفش خود را از پايت بيفكن ؛ زيرا تو در وادى مقدس طوى هستى . * و من تو را [ به پيامبرى ] برگزيدم ، پس به آنچه وحى مىشود ، گوش فرا دار . * همانا ! من خدايم كه جز من معبودى نيست ، پس مرا بپرست و نماز را براى ياد من برپا دار . امام باقر عليه السلام مىفرمايد : خداوند به موسى فرمود : مىدانى چرا از ميان بندگانم تو را براى شنيدن كلامم به نحو مستقيم انتخاب كردم ؟ عرضه داشت : نه . خطاب رسيد : به خاطر اين‌كه در عبادت و بندگى همانندت را نيافتم كه نسبت به من در نفس خود به اين اندازه با تواضع باشد . اى موسى ! تو بنده‌اى هستى كه در پيشگاه من به وقت نماز صورت بر خاك مىگذاشتى « 2 » . به قول فروغى : گر زغلاميش نشانت دهند * سلطنت كون و مكانت دهند بندهء او شو كه به يك التفات * خواجگى هر دو جهانت دهند سر به خط ساقى گلچهره نه * تا زقضا خط امانت دهند بادهء مستانه بنوش آشكار * تا خبر از راه نهانت دهند تا نرسد جان تو بر لب كجا * نوشى از آن كنج دهانت دهند

--> ( 1 ) طه ( 20 ) : 11 - 14 . ( 2 ) من لا يحضره الفقيه : 1 / 332 ، باب سجدة الشكر ، حديث 8575 ؛ علل الشرايع : 1 / 56 ، باب 50 ، حديث 1 ؛ بحار الأنوار : 13 / 8 ، باب 1 ، حديث 8 .